در عصب زبانشناسی سنتی ناحیه "ورنیکه" اصطلاحی است که به عنوان محل پردازش زبان گفتار شناخته می شود.

اکنون نتایج تحقیق جدیدی که در تازه ترین شماره مجله علمی Pnas منتشر شده به محل جدیدی از فضای مغزی مرتبط با درک زبان دست یافته است.

از سالها قبل، به خاطر مطالعاتی که "کارل ورنیکه"، نورولوژیست مشهور آلمانی در اواخر قرن نوزدهم انجام داد اعتقاد بر این است که فرایند درک زبان نوشتاری و گفتاری در ناحیه "ورنیکه" که در لب گیجگاهی، پشت کورتکس شنوایی قرار گرفته است انجام می شود.

همچنین تاکنون تصور می شد که آسیب دیدگی شدید به این ناحیه منشای اصلی "زبان پریشی دریافتی" است. در این اختلال، فرد آسیب دیده قادر است به طور طبیعی واژگان را بیان کند اما به نظر می رسد که نه زبان گفتاری و نه زبان نوشتاری را درک نمی کند.

این درحالی است که مکان یابی های عملکردهای مغزی نه تنها نسبت به فرد تحت مطالعه بلکه همچنین نسبت به دقت تکنیکهای به کار رفته نیز می توانند تغییر کنند.

در این بررسی جدید، تیم "جوزف راشکر"، استاد دپارتمان نورولوژی مرکز پزشکی دانشگاه جورج تاون با مطالعه روی بیش از 100مطالعه انجام شده با تصویربرداری مغزی محل جدیدی از ناحیه ورنیکه را شناسایی کردند که در حدود 3 سانتیمتر جلوتر از بخش قدامی و در طرف مخالف کورتکس شنوایی واقع شده است.

این محققان به منظور دستیابی به این نتایج، 115 مطالعه ای را که در مجموع با شرکت هزار و 900 نفر و برپایه دو تکنیک "تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی کاربردی" (fMRI) و "پرتونگاری مقطعی انتشار پوزیترونی (PET) و برای تعیین محل پردازش زبان انجام شده بود بازبینی کردند.

سپس از نوع ویژه ای از تحلیلها استفاده کردند که قادر است از میان اطلاعات جمع آوری شده به یک توافق برسد.

نتایج این بررسیها نشان داد که محل دقیق ناحیه ورنیکه در لب گیجگاهی چپ و به طور تخصصی در چین خوردگی گیجگاهی فوقانی، مایل به کورتکس شنوایی اولیه قرار داد. این منطقه ویژه، مسئول پردازش زبان گفتاری است که در اصطلاح به آن "ناحیه ورنیکه" گفته می شود.

ارسال به کلوب